اندیشی واژه هایی سیال و دوپهلوست و باید به شدت از حقیقت ستیزی، شکاکیت، هرهری مسلکی، تذبذب مشرب فکری و پلورالیسم معرفتی پرهیز نمود.

اگر انقلاب اسلامی ایران در ساحت سیاسی آن با میکروفیزیک قدرت پیروز شد(قدرت خرد در برابر قدرت کلان) و نه ماکروفیزیک؛ و ریزبدنه ها تجمیع شدند و ید واحده شدند در ساحت فکری و فرهنگی نیز به همین مدل نیاز داریم. اگر می خواهیم به ۴ آفت ۱) هویت نقیضی (رد و نفی مطلق دیگران)، ۲) هویت میکسی و مونتاژی یا هویت هلو انجیری(جمع بی ضابطه دین و تجدد)، ۳) هویت جدلی (انفعال و پاسخگویی محض) و ۴) هویت وادادگی و شیفتگی (ذوب در اندیشه های فلسفی غرب و احساس تواضع در برابر تکنولوژی آنها) دچار نشویم به وحدت راهبرد نیاز داریم. این وضعیتی که یک نفر دستگاه ماهور، دیگری بیات و آن سومی پنجگاه می خواند، یکی بداهه خوانی می کند و دیگری پاپ می نوازد ما را به جایی نمی رساند.

ما به رهیافت و مدل مشترک نیاز داریم و باید بدانیم تحول ساختاری و محتوایی نظام آموزشی تدریجی و هوشمند است و همانند تعمیر کشتی روی آب و یا اصلاح قطعات هواپیما در آسمان است. باید قطعه قطعه تعمیر و تعویض صورت گیرد تا جایگزینی، ‌ بِه گزینی باشد. هم افقی و هم جهتی فیلسوفان(و نه کارمندان فلسفه و فلسفه خوان های فلسفه دان) و هدف گذاری مشترک آنها در تسابق با فلسفه های دیگر، بشارت یک جنبش را می دهد.

مهم این است که باور کنیم دیدگاه های اسلام در باب اقتصاد، مدیریت، جامعه شناسی و سیاست صرفاً توصیه های اخلاقی صرف و مواعظ بدون پشتوانه و عقبه اجرایی نیست و ما موظفیم و بر ما واجب است که آنها را به دست آورده تا بتوانیم عمل کنیم. بنابراین جنبش نرم افزاری از آنجا که مقدمه ی عمل به واجب است، واجب است.